Από το βιβλίο “Τα παιδιά της Νιόβης” του Τ. Αθανασιάδη
« Το φωτεινό πρωί στις Σάρδεις πλάι στις όχθες του απομυθοποιημένου Πακτωλού, παιδιά τότε με την χαρά της αφθαρσίας μες στα μάτια είχαμε μιλήσει αστόχαστα για το μέλλον μας προκαλώντας όπως ο βασιλιάς της Λυδίας Κροίσος, το Πεπρωμένο.
Μα εκείνο που κρυφάκουε, εκδικητικό, βιάστηκε να μας αιφνιδιάσει.
Το απροσδόκητο ανατρέποντας την παραπλανητική ομοιομορφία που μας έδινε ως τότε την ψευδαίσθηση μιας ζωής ακατάλυτης απ’ το χρόνο – με κάτι το αιφνιδιαστικό για να συνειδητοποιήσω έτσι την θνητότητά μου, έσπειρε για πάντα μέσα μου την αγωνία του ενδεχόμενου κινδύνου, όταν αυτή η ομοιομορφία παρατεινόταν για καιρό.
Ναι… εκείνο το πρωί καθώς χορεύαμε οι πέντε τον καλαματιανό ανάμεσα στα ερείπια του ναού της Αρτέμιδας, κάποιος εκτός μα αόρατος είχε πάρει απ’ τα χέρια μας το μαντήλι για να μπει επικεφαλής του χορού: ήταν η μοίρα μας.
« Η ζωή μας διαμορφώνεται ερήμην μας, μα εμείς μη θέλοντας από εγωισμό, να παραδεχτούμε τον δευτεραγωνιστικό ρόλο μας αποκαλούμε ότι υπερβαίνει την θέλησή μας : Μοίρα.