Οταν δωρίζεις στην γυναίκα σου έναν πλατινένιο δίσκο (The wall) και αυτή στην συνέχεια τον δωρίζει στην δημοπρασία για τους πληγέντες από το Τσουνάμι στην Ινδονησία τότε κάτι συμβαίνει. Δεν έχουμε συνηθισμένους ανθρώπους.
Σε ευχαριστούμε Rick για τις μουσικές ζωγραφιές που μας χάρισες για την σιωπηλή και διάφανη μουσική σου.
Καλό ταξίδι …
Η ακρογιαλιά που έγινε τραγούδι
Μία παρέα ανακαλύπτει μία παρθενική ακρογιαλιά και ο ποιητής της σκαρώνει ένα ποίημα που διεγείρει τις αισθήσεις των κοριτσιών της παρέας και γίνεται τραγούδι.
Μετά από χρόνια η ίδια ακρογιαλιά έχει ανακαλυφθεί από τους ανθρώπους που την έχουν καρφώσει με ομπρέλες. Ομως τώρα δεν υπάρχει πουθενά έμπνευση, ποιητής και αλίμονο πουθενά κορίτσια.
« Το φωτεινό πρωί στις Σάρδεις πλάι στις όχθες του απομυθοποιημένου Πακτωλού, παιδιά τότε με την χαρά της αφθαρσίας μες στα μάτια είχαμε μιλήσει αστόχαστα για το μέλλον μας προκαλώντας όπως ο βασιλιάς της Λυδίας Κροίσος, το Πεπρωμένο.
Μα εκείνο που κρυφάκουε, εκδικητικό, βιάστηκε να μας αιφνιδιάσει.
Το απροσδόκητο ανατρέποντας την παραπλανητική ομοιομορφία που μας έδινε ως τότε την ψευδαίσθηση μιας ζωής ακατάλυτης απ’ το χρόνο – με κάτι το αιφνιδιαστικό για να συνειδητοποιήσω έτσι την θνητότητά μου, έσπειρε για πάντα μέσα μου την αγωνία του ενδεχόμενου κινδύνου, όταν αυτή η ομοιομορφία παρατεινόταν για καιρό.
Ναι… εκείνο το πρωί καθώς χορεύαμε οι πέντε τον καλαματιανό ανάμεσα στα ερείπια του ναού της Αρτέμιδας, κάποιος εκτός μα αόρατος είχε πάρει απ’ τα χέρια μας το μαντήλι για να μπει επικεφαλής του χορού: ήταν η μοίρα μας.
Η μουσική σαν μια τέχνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν ζωγραφική. Μπορεί δηλαδή να αποτυπώσει ένα ζωγραφικό πίνακα αλλά με πιο δυναμικό τρόπο γιατί ενώ ο ζωγραφικός πίνακας που περιγράφει ας πούμε ένα τοπίο έχει συγκεκριμένο φως , η μουσική μπορεί να περιγράφει το φως του τοπίου καθόλη την διάρκεια της ημέρας.
(Από το άξιον Εστί)
Στην αρχή το φως Και η ώρα η πρώτη
που τα χείλη ακόμη στον πηλό
δοκιμάζουν τα πράγματα του κόσμου …
